Przed wyjazdem do stolicy elegancji i mody postanowiłam, że zapominam o diecie, nie dbam o formę, biorę sukienki na gumce i nie liczę kalorii. Na co dzień wolę co prawda śledzie od słodyczy, ale gdzie, jeśli nie w Paryżu, miałabym słodko zgrzeszyć? Odwiedziłam cukiernię Mori Yoshidy, Sadaharu Aoki, zjadłam czekoladowe ciastko u Jean-Paul Hévin, karmelki od Jacques Genin, czekoladę u Henri Le Roux.
W upalny czerwcowy weekend sandomierska starówka śmierdzi starą, przepoconą skarpetą. Ojca Mateusza nie widać, władzę nad miastem przejmuje mleko w nieskończonych serowych formach. Za sprawą festiwalu organizowanego przez Slow Food Polska wszyscy przyjeżdżają tu grzeszyć – zjeść kilogramy serów i wypić hektolitry wina. Festiwal nabiera głębszego sensu, gdy degustacjom sera towarzyszy komentarz.
Budapeszt opanowała ta sama moda na jedzenie burgerów co Warszawę. Tak jak u nas, i tu wystrój miejsc serwujących falafele, frytki i wegańskie burgery jest na jedno kopyto – białe kafelki na ścianach, wspólne drewniane stoły, czarno-biała identyfikacja, gigantyczne lampy wprost z fabryki. Wystarczy jednak zejść z głównego turystycznego szlaku, by trafić do ciekawszych lokali.
Kuchnia turecka wydaje się specjalizować w mięsie – rzeczywiście w Stambule na każdym kroku znajdziemy wspaniałe kebaby owinięte w cieniutki chlebek, jagnięta piecze się tu w całości, a w sklepie mięsnym można kupić ich głowy. Stambuł to jednak przede wszystkim królestwo pieczywa – niezwykle różnorodnych, pszennych wypieków, których korowód rozpoczyna bajgiel o niezwykle chrupiącej skórce.
Dwadzieścia milionów mieszkańców, różne kultury, religie i tradycje kulinarne. Roztarty pomiędzy Europą i Azją pastelowymi, blikującymi od wody barwami Stambuł przyciąga turystów tajemniczą atmosferą Orientu. Stambuł na miejscu okazuje się jednak bardziej żywotny, światowy i nowoczesny, niż można się spodziewać, a ludzie – zamiast pogrążeni w otępiającej nostalgii – przedsiębiorczy i życzliwi.
Macica świni, mięso kozy i kacze jaja z embrionem – do Azji nam bliżej, niż mogłoby się zdawać. Huyen i Linh, dwie przeurocze Wietnamki, poznałam kiedyś, zajadając świńskie ogonki w Shabu-Shabu, pierwszym lokalu z hot potami, gorącymi kociołkami, w których samemu...
Lublin w trzy godziny? Udało się! Wstałam o piątej rano i odkryłam miasto na trzy smakowite sposoby. Lublin magiczny – Zielony Talerzyk ul. Królewska 3, Lublin (zdjęcia powyżej) Zajrzyjcie przez otwarte na sale drzwi do kuchni. Krzątają się po niej prawdziwe rusałki,...
Emigranci, ciasnota i zaduch, aria rozjuszonych klaksonów i pędzące przerdzewiałe skutery. Przez spaliny w Palermo przebija się odurzający zapach kwitnących drzew pomarańczy spadających na zaśmiecone chodniki, a z chaosu ulicy wyłania się najbardziej demokratyczna...
1. PECK. Miasto będące w wielkiej czwórce fashion weeków musi mieć luksusowe delikatesy. Do Pecku można wchodzić nawet z psem. Na widok najlepszych włoskich mięs i wędlin, podobnie jak czworonogom, pocieknie wam ślinka. Tym bardziej, że ceny są oporowe. 2....